سرشماری عمومی نفوس و مسکن، یکی از مهم‌ترین ابزارهای گردآوری اطلاعات پایه برای شناخت ویژگی‌های جمعیتی و سکونتی کشور و تدوین برنامه‌های توسعه‌ای به شمار می‌رود. اطلاعات حاصل از این فرایند، نقش مؤثری در شناخت نیازهای جامعه، تعیین اولویت‌های برنامه‌ریزی و اتخاذ تصمیم‌های مبتنی بر شواهد در حوزه‌های مختلف ایفا می‌کند.

در سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۴۰۵، گردآوری اطلاعات دقیق و به‌روز درباره جمعیت، خانوارها و وضعیت سکونت، زمینه لازم را برای تحلیل تحولات جمعیتی و برنامه‌ریزی متناسب با نیازهای کشور فراهم می‌سازد. این اطلاعات همچنین می‌تواند در سیاست‌گذاری‌های اجتماعی، اقتصادی و به‌ویژه برنامه‌ریزی نظام سلامت مورد استفاده قرار گیرد.

از منظر سلامت و پژوهش‌های پزشکی، دسترسی به داده‌های معتبر جمعیتی و سکونتی، در برآورد نیازهای بهداشتی و درمانی، توزیع متناسب امکانات و خدمات سلامت، شناسایی تفاوت‌های منطقه‌ای و طراحی مطالعات اپیدمیولوژیک اهمیت ویژه‌ای دارد. تلفیق این اطلاعات با داده‌های پژوهشی و سلامت، می‌تواند به شناخت دقیق‌تر الگوهای بیماری، بررسی عوامل مؤثر بر سلامت جمعیت و تدوین برنامه‌های مؤثرتر برای پیشگیری و کنترل بیماری‌ها کمک کند.

مرکز تحقیقات ژن درمانی دانشگاه علوم پزشکی تهران، با توجه به اهمیت داده‌های معتبر در توسعه پژوهش‌های سلامت‌محور و ارتقای کیفیت سیاست‌گذاری‌های مبتنی بر شواهد، بر اهمیت مشارکت آگاهانه شهروندان در این طرح ملی تأکید دارد. همکاری عمومی در فرایند سرشماری، گامی مؤثر در جهت افزایش دقت و جامعیت اطلاعات و فراهم‌سازی بستر مناسب برای برنامه‌ریزی علمی و پاسخ‌گو به نیازهای جامعه است.

سرشماری ثبتی مبنا از ۱ تا ۱۵ مهرماه ۱۴۰۵ و سرشماری میدانی از ۱ تا ۳۰ آبان‌ماه ۱۴۰۵ پیش‌بینی شده است.

مشارکت در سرشماری، سرمایه‌گذاری برای شناخت دقیق‌تر جامعه و برنامه‌ریزی بهتر برای آینده ایران است.